6η Αυγούστου.Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και η δική μας.

Σήμερον, κατὰ τὸ νέον ἡμερολόγιον, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν λαμπροφόρον Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦ Θαβωρίου φωτὸς δὲν ἀποτελεῖ μόνον μίαν ἱστορικὴν ἀποκάλυψιν τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ πρόσκλησιν πρὸς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ κάθε πιστοῦ.

Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὸν μοναχισμὸν καὶ εἰς τὴν ἐνοριακὴν ζωήν, τονίζεται ἡ ἄσκησις, ἡ μετάνοια, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ κάθαρσις τῆς καρδίας. Τὸ θαῦμα τῆς μεταμορφώσεως τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι προνόμιον ὀλίγων καὶ ἐκλεκτῶν· εἶναι ἡ κλῆσις ὅλων τῶν χριστιανῶν. Ὅλοι δύνανται, μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν προσωπικὸν πνευματικὸν ἀγῶνα, νὰ γίνουν κοινωνοὶ τοῦ ἀκτίστου φωτός.

Ὅμως, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας γίνεται πειστικὸς ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὸ παράδειγμα. Ὁ ποιμὴν καλείται νὰ ἐμπνέῃ ἀσκητικὸν φρόνημα, ταπείνωσιν καὶ ἐκκλησιαστικὸν ἦθος, διότι ἡ ἐξωτερικὴ μαρτυρία συνδέεται μὲ τὴν ἐσωτερικὴν ζωήν. Ἡ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας δὲν διαφυλάσσεται μόνον μὲ λόγους, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ βίωμα.

Ἐνίοτε, βλέποντας τὴν μεταβολὴν τῶν ἐξωτερικῶν συνηθειῶν, ἀνησυχεῖ κανείς διὰ τὴν διατήρησιν τοῦ ἁγιορειτικοῦ ἤθους. Ἡ εὐλάβεια πολλῶν προσκυνητῶν καὶ μοναχῶν, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος, εἶναι πραγματικὴ καὶ δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζεται. Ἡ Ἐκκλησία ἀποφεύγει νὰ ταυτίζῃ τὴν πνευματικὴν κατάστασιν μὲ τὴν καταγωγὴν ἢ μὲ τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν. Ὅμως, ἡ διαφύλαξις τοῦ ἀσκητικοῦ φρονήματος, τῆς σεμνότητος, τῆς ἁπλότητος καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους παραμένει διαρκὴς εὐθύνη ὅλων.

Ὁ διάβολος πράγματι πολεμεῖ μὲ λεπτότητα καὶ πανουργίαν· οἱ Πατέρες τὸν παρομοιάζουν μὲ μυρμηκολέοντα, ποὺ στήνει παγίδες καὶ προσπαθεῖ νὰ διαβρώσῃ τὸ φρόνημα. Γι’ αὐτὸ ἡ μεγαλυτέρα προσοχὴ πρέπει νὰ στρέφεται πρῶτα εἰς τὴν προσωπικὴν μετάνοιαν καὶ τὴν διαφύλαξιν τῆς χάριτος.

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι μία ἐξωτερικὴ θρησκευτικὴ μορφή, ἀλλὰ ἡ μεταμόρφωσις τῆς καρδίας, ὥστε νὰ λάμψῃ μέσα μας, κατὰ τὸ μέτρον τῆς καθάρσεως, τὸ φῶς τοῦ Θαβωρίου Κυρίου.