Agios Georgios Faneromenos

Η Ανάληψη του Χριστού.

Η Ανάληψη είναι η στιγμή όπου:

• η ανθρώπινη φύση ανεβαίνει στον Θεό, όχι συμβολικά αλλά πραγματικά

• ο Χριστός δεν “φεύγει”· αλλάζει τρόπος παρουσίας

• η ιστορία συναντά την αιωνιότητα

• ο άνθρωπος αποκτά νέο προορισμό: όχι απλώς σωτηρία, αλλά θέωση

Στην πατερική σκέψη (Μάξιμος Ομολογητής, Γρηγόριος Νύσσης):

• η Ανάληψη είναι η αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσης στην αρχική της δόξα

• ο Χριστός ανεβαίνει «φέρων την σάρκα» — δηλαδή μαζί μας

• η Ανάληψη δεν είναι απόσταση, αλλά εγγύτητα σε άλλο επίπεδο

Η φράση «Ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου καὶ Πατέρα ὑμῶν» είναι η πιο τολμηρή δήλωση πνευματικής συγγένειας στην ιστορία της θρησκείας.

Δεν ανέβηκε ο Χριστός για να φύγει·

ανέβηκε για να ανοίξει μέσα μας έναν ουρανό.

Την ώρα που υψωνόταν,

η γη δεν έχανε τον Θεό της·

ο άνθρωπος κέρδιζε το ύψος του.

Και οι μαθητές,

με τα μάτια στραμμένα προς τα πάνω,

δεν έβλεπαν έναν Θεό που απομακρύνεται,

αλλά έναν άνθρωπο που φανερώνει

τι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος.

Η Ανάληψη είναι η στιγμή

που το χώμα θυμάται ότι είναι φως.

Που η πληγή θυμάται ότι είναι πέρασμα.

Που η καρδιά θυμάται ότι γεννήθηκε

για να χωρέσει το άπειρο.

Και ο ουρανός δεν είναι πια τόπος·

είναι τρόπος.

Τρόπος να ζεις με καθαρότητα,

να αγαπάς χωρίς ιδιοτέλεια,

να βαδίζεις χωρίς φόβο.

Ο Χριστός ανεβαίνει

και αφήνει πίσω Του μια υπόσχεση:

«Εκεί όπου πηγαίνω,

ο δρόμος είναι ανοιχτός και για σένα».

Και έτσι, κάθε φορά που σηκώνεις το βλέμμα,

κάθε φορά που συγχωρείς,

κάθε φορά που το σκοτάδι δεν σε νικά,

κάθε φορά που λες «ναι» στο φως,

μια μικρή Ανάληψη

συμβαίνει μέσα σου.

Κυρίου Κωνσταντίνου Χατζημαλωνά.